” Δικαστική δικαίωση της Ισλανδίας για διαγραφή χρέους χωρίς αποζημίωση. “

Το δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα που παρουσίασαν η Βρετανία και η Ολλανδία…

Απόφαση κόλαφος για τους δανειστές της Ισλανδίας. Η Ισλανδία είχε το δικαίωμα, όταν οι τράπεζές της κατέρρευσαν τον Οκτώβριο του 2008, να αρνηθεί να αποζημιώσει τους ξένους επενδυτές, αποφάνθηκε σήμερα το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Ανταλλαγών (AELE). Το δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα που παρουσίασαν η Βρετανία και η Ολλανδία, αναφέρεται στη σχετική δικαστική απόφαση.

Η απόφαση αναμενόταν για να γίνει γνωστό αν οι χρεοκοπημένες τράπεζες πρέπει ή όχι να διασώζονται με δημόσιο χρήμα.

Χιλιάδες άνθρωποι που είχαν πάρει στεγαστικά δάνεια σε ξένα νομίσματα, όσο η ισλανδική Κορώνα ήταν σκληρό νόμισμα, βρέθηκαν να χρωστούν πολύ περισσότερα χρήματα, και οι κατοικίες τους να αξίζουν πολύ λιγότερο, όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες και η οικονομία της χώρας, ενώ έπρεπε να πληρώνουν μεγαλύτερη δόση κάθε μήνα.

Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση βρέθηκαν οι ιδιοκτήτες κατοικιών που είχαν αγοραστεί με κυμαινόμενο επιτόκιο, καθώς οι τιμές των κατοικιών και οι μισθοί έπεφταν, ενώ ο πληθωρισμός είχε πάρει την ανιούσα. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε γενική αγανάκτηση, τόσο εναντίον των τραπεζών όσο και της τότε κυβέρνησης.

Οι κερδοσκόποι έχασαν τα πάντα κάτι που σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι δεν φορτώθηκαν τα χρέη των τραπεζών. Οι Βρετανοί και Ολλανδοί “παίκτες” σε μετοχές και ομόλογα τραπεζών της Ισλανδίας, έχασαν όλα τους τα χρήματα, σχεδόν 4 δισ. στερλίνες. Το Λονδίνο και η Χάγη αναγκάστηκαν να πληρώσουν το σύνολο των αποζημιώσεων.

Μετά την χρεοκοπία της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας της χώρας, της Landsbanki, η Ισλανδία αναγκάσθηκε να εθνικοποιήσει επειγόντως το τραπεζικό σύστημά της, χωρίς να μπορεί να απαντήσει στις ανησυχίες των καταθετών της Icesave, μιας “on-line” τράπεζας θυγατρικής της Landsbanki την οποία προτιμούσαν οι βρετανοί και οι ολλανδοί αποταμιευτές. Την εποχή του κραχ, η Icesave είχε καταθέσεις σχεδόν 4 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Ιρλανδίας είχαν αποζημιώσει τότε πλήρως τους αποταμιευτές της Icesave και στη συνέχεια είχαν στείλει το λογαριασμό στο Ρέικιαβικ.

Oμως το 2010 και στη συνέχεια το 2011 οι Ισλανδοί είχαν αρνηθεί με δημοψήφισμα τις ρυθμίσεις της αποζημίωσης που είχαν συμφωνηθεί με το Λονδίνο και τη Χάγη, υποστηρίζοντας δεν έχουν τη νομική υποχρέωση να αναλάβουν τις ζημιές μιας ιδιωτικής τράπεζας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσέφυγε στο δικαστήριο της AELE για παραβίαση της ευρωπαϊκής οδηγίας σχετικά με την εγγύηση των καταθέσεων, η οποία υποχρεώνει να εξασφαλίζεται ένα ελάχιστο 20.000 ευρώ σε κάθε καταθέτη μιας τράπεζας που χρεοκοπεί.

Σύμφωνα με την Ισλανδία, η ευρωπαϊκή οδηγία υποχρεώνει το κράτος να δημιουργήσει ένα ταμείο εγγύησης των καταθέσεων, αλλά όχι να το εγγυηθεί με δημόσια χρήματα.

Πηγή enet


1 Σχόλιο

    • RYaN on 23 Ιουνίου 2014 at 00:31

    Αν η Ελλάδα είχε μόνο τραπεζικό πρόβλημα, όπως η Ισλανδία, θα μπορούσε (κι αυτή όπως όλες οι άλλες χώρες των μνημονίων) να βγει από το μνημόνιο εφαρμόζοντας το μνημόνιο. Η Ελλάδα, όμως, αντιμετωπίζει μία μίξη δομικών προβλημάτων, αφού και η ίδια είναι ένα κράμα πολιτισμικών επιρροών και οικονομικών επιδράσεων και ένας μοναδικός γεωγραφικός κόμβος.

    Η Ελλάδα, λοιπόν, :

    – Έζησε τη χρηματοοικονομική κρίση των πολυεθνικών τραπεζών μαζί με όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ,

    – έζησε και ζει τη συνεπακόλουθη κρίση της αξίας των ακινήτων (στο έπακρο) με την επίσης συνεπακόλουθη εκτόξευση της ανεργίας που προκάλεσε ο εκμηδενισμός των κατασκευών,

    – έζησε την κρίση χρέους μαζί με όλες τις περιφερειακές χώρες του ευρώ (στο έπακρο κι αυτή λόγω φουσκωμένου αρχικού ελλείμματος σε συνδυασμό με μεγάλο δημόσιο χρέος),

    – έζησε και ζει την τραπεζική κρίση μαζί όλες τις ευρωπαϊκές χώρες που συντηρούν μικρές εθνικής ή τοπικής εμβέλειας τράπεζες,

    – έζησε την μετα-κρίση των αναδυόμενων αγορών, αφού ήδη με όλα τα παραπάνω μετασχηματίστηκε και η ίδια σε αναδυόμενη αγορά, αλλά και γιατί έχει στενούς εμπορικούς δεσμούς με χώρες των αναδυόμενων οικονομιών,

    – ζει τις συνέπειες της ουκρανικής κρίσης, που λόγω του προηγούμενου μπορεί να αποβεί σημαντικό κτύπημα για την ελληνική οικονομία (φυσικό αέριο και τουρισμός)

    – ζει τις οικονομικές επιπτώσεις της λιτότητας σαν μέθοδο μετατροπής του δημοσίου χρέους σε ιδιωτικό, που όμως λόγω επικράτησης κάποιων «ισχυρών” μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων μέσα στη χώρα μετασχηματίστηκε σε ανθρωπιστική κρίση

    -ζει τις επιπτώσεις του αποπληθωρισμού μαζί με τις χώρες που εφαρμόζουν πιστά το γερμανικό οικονομικό δόγμα

    – ζει τις οικονομικές επιπτώσεις της μειωμένης ανταγωνιστικότητας του κλασικού μεσογειακού νότου – σ’ αυτήν την κατηγορία δεν συμπεριλαμβάνονται οι Ίβηρες με την τεράστια αγορά της Λατινικής Αμερικής, αλλά εντούτοις συμπεριλαμβάνονται μαζί με την Ελλάδα, η Ιταλία και η Γαλλία. Η εσωτερική υποτίμηση θα μπορούσε να βοηθήσει στο βαθμό που δε συνέπιπτε με την παγκόσμια υποτίμηση που ακολούθησαν οι αναδυόμενες αγορές για να βγουν από τη μετα-κρίση και μόνο στο βαθμό που υπάρχει σημαντική βιομηχανική παραγωγή, ή μη οργανωμένος τουρισμός στις υποκείμενες χώρες. Στις χώρες που ζουν από τον τριτογενή τομέα, τον οργανωμένο τουρισμό, τη μικρο-μεταποίηση εισαγόμενων πρώτων υλών και το διεθνές εμπόριο, η συνεισφορά της είναι αμελητέα στις εξαγωγές και ισοπεδωτική σε οποιοδήποτε άλλο μακροοικονομικό ή δημοσιονομικό μέγεθος.

    – Έζησε και ζει τέλος τη συγκυρία της αραβικής άνοιξης και της γενικευμένης αστάθειας στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της εγγύς Ευρασίας. Είναι η τελευταία όαση σταθερότητας στην περιοχή.

    Όπως ίσως αντιλαμβάνεστε, όλες οι γραμμές της παγκόσμιας οικονομίας περνούν από αυτή τη χώρα που λέγεται Ελλάδα. Είναι ωραίο να λες ότι είσαι σπουδαίος κόμβος σε προνομιακή γεωγραφική θέση, αλλά καλό είναι να συνειδητοποιείς και το τι σημαίνει κάτι τέτοιο, ειδικά όταν οι αλυσίδες που σε ενώνουν με τους άλλους φέρνουν κρίση και όχι ανάπτυξη.

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: