Τσίπρας «H κρίση δεν αποτελεί ένα πρόβλημα της Ελλάδας, της Ιταλίας ή της Ισπανίας, αλλά αποτελεί ένα δομικό πρόβλημα «

Συνέντευξη στην ιταλική  «Λα Στάμπα»:

«Ήρθα στο «στόμα του λύκου» γιατί είναι καλύτερα να ακούς κάποιον απευθείας, ακόμη και εάν έχει διαφορετική γνώμη. Το φάρμακο που επέλεξαν για την κρίση, η δημοσιονομική πειθαρχία και η λιτότητα, δεν είναι μόνο λανθασμένο, αλλά και

επιζήμιο». Τα παραπάνω δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξη του στην ιταλική εφημερίδα «Λα Στάμπα».

«Σίγουρα, δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στα μεγάλα ελλείμματα του παρελθόντος, αλλά καμία χώρα δεν μπορεί να έχει ένα χρέος σχεδόν διπλάσιο του ΑΕΠ της, γιατί μόνο το κόστος για τους τόκους συνθλίβει οποιαδήποτε δυνατότητα ανάπτυξης», είπε μεταξύ άλλων ενώ ανέφερε ότι «σήμερα συζητούν 27 αλλά στο τέλος γίνεται αυτό που θέλει η Μέρκελ».

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Πως κατάφερε ένας εκπρόσωπος της «άκρας» ευρωπαϊκής αριστεράς να κερδίσει από τη σκηνή του Φόρουμ Αμπροζετι έστω και ένα διακριτικό αριθμό χειροκροτημάτων;

Ήρθα στο «στόμα του λύκου» γιατί είναι καλύτερα να ακούς κάποιον απευθείας, ακόμη και εάν έχει διαφορετική γνώμη. Ήρθα για να πω ότι το φάρμακο που επέλεξαν για την κρίση, η δημοσιονομική πειθαρχία και η λιτότητα, δεν είναι μόνο λανθασμένο, αλλά και επιζήμιο. Μετά από πέντε έτη κρίσης αντί να εξαφανιστεί, πολλαπλασιάστηκε: υπάρχει μια μετάσταση. Και σήμερα κινδυνεύουμε με μια παγκόσμια ύφεση.

Εσείς τα έχετε με την Τρόικα που επέβαλε τους κανόνες της στην Ελλάδα. Μα ακόμη και σήμερα, εδώ στο Τσερνόμπιο, σας υπενθύμισαν ότι η τρόικα έφθασε μετά από ένα αίτημα βοηθείας και σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα είχε παραχαράξει τους προϋπολογισμούς…

Η Ελλάδα έχει τις ευθύνες της, αλλά στη χώρα μου εφαρμόστηκε το πιο βίαιο πρόγραμμα που υιοθετήθηκε στην Ευρώπη. Τα αποτελέσματα είναι ότι σε τέσσερα χρόνια το ΑΕΠ υποχώρησε κατά 25%. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας είναι στο 28%. Το δημόσιο χρέος από το 126% είναι στο 175% του ΑΕΠ. Είναι απαράδεκτα στοιχεία για μια ευρωπαϊκή χώρα. Σίγουρα, δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στα μεγάλα ελλείμματα του παρελθόντος, αλλά καμία χώρα δεν μπορεί να έχει ένα χρέος σχεδόν διπλάσιο του ΑΕΠ της, γιατί μόνο το κόστος για τους τόκους συνθλίβει οποιαδήποτε δυνατότητα ανάπτυξης.

Ένα σκληρό τίμημα που πληρώνει η Αθήνα για τα λάθη του παρελθόντος;

Αυτή η κρίση δεν αποτελεί ένα πρόβλημα της Ελλάδας, της Ιταλίας ή της Ισπανίας, αλλά αποτελεί ένα δομικό πρόβλημα. Εάν καταλάβουμε αυτό θα καταλάβουμε επίσης πώς μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε με πολιτικούς όρους. Πρέπει να το κάνουμε σε μια Ευρώπη που να είναι πιο δημοκρατική: σήμερα συζητούν 27 αλλά στο τέλος γίνεται αυτό που θέλει η Μέρκελ. Είναι αναγκαία μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση: πρέπει να σπάσει το σημερινό πλαίσιο της δημοσιονομικής πειθαρχίας στους προϋπολογισμούς και της λιτότητας που μας οδηγεί ταχύτατα προς τη στασιμότητα και τον αποπληθωρισμό.

Θέλετε να μας πείτε ότι το πρόβλημα της Ευρώπης είναι περισσότερο η Γερμανία παρά η Ελλάδα;

Πιστεύω ότι η Γερμανία θα έπρεπε να αυξήσει τις τιμές και τους μισθούς. Λίγος πληθωρισμός δεν θα της έκανε κακό.

Ποιες εναλλακτικές λύσεις βλέπετε έναντι του συνδυασμού της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των δομικών μεταρρυθμίσεων, που και εδώ στο Τσερνόμπιο οι επίσημες φωνές της Ευρώπης υποδεικνύουν ως τη μόνο εφικτή λύση;

Η ανάπτυξη έρχεται από τις δημόσιες επενδύσεις, για τις οποίες θα πρέπει να αυξηθεί ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, και από μια καινοτομία που να μην περικόπτει αλλά να δημιουργεί καινούργιες θέσεις εργασίας. Δεν πρόκειται για μια έκτακτη συνταγή, αλλά για αυτό που έκαναν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μετά το ’29. Μετά, πρέπει να δοθεί χρόνος στις εθνικές οικονομίες να ανακάμψουν χωρίς τις δεσμεύσεις του Συμφώνου Σταθερότητας, κατανοώντας ότι ένα χρέος κοντά στο 200% του ΑΕΠ είναι αβάστακτο. Χρειαζόμαστε μια λύση για το δημόσιο χρέος, όπως το 1953 βρέθηκε μια λύση, στο όνομα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, για τα πολεμικά χρέη της Γερμανίας.

Ο Ντράγκι χαλάρωσε τη νομισματική πολιτική όταν έγινε δυνατό. Τώρα ζητά από τις κυβερνήσεις να κάνουν από την πλευρά τους τις μεταρρυθμίσεις. Εσείς τι πιστεύετε;

Ο Ντράγκι κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν πιστεύω ασφαλώς ότι οι αποφάσεις της ΕΚΤ μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια ανάπτυξη διαρκείας. Θα έλεγα ότι οι αποφάσεις της αποτελούν περισσότερο ένα συμβολικό μήνυμα στη Μέρκελ.

Εσείς πιστεύετε πραγματικά ότι αυτή η επιστροφή στις κεϋνσιανές πολιτικές μπορούν να βρουν χώρο στην Ευρώπη;

Εκτιμώ ότι μέρα με τη μέρα διαρκώς και περισσότεροι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων και των Γερμανών, κατανοούν ότι αυτός είναι ο σωστός δρόμος. Φοβάμαι όμως ότι μέρα με τη μέρα καθυστερούν περισσότερο. Εάν στην Ευρώπη συνεχιστεί η στασιμότητα και ο αποπληθωρισμός κινδυνεύουμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο μια ευρωπαϊκή, άλλα μια παγκόσμια ύφεση.


2 Σχόλια

    • Ισόνομος πολίτης on 8 Σεπτεμβρίου 2014 at 11:16

    Μπορεί πολλά από αυτά που λέει ο κ.Τσίπρας να ακούγονται κάπως σωστά.
    Ναι πράγματι.
    Μία νεοκεϋνσιανή οικονομική εφαρμογή να είναι μια κάποια λύση, αλλά δεν θα έχει όμως τα ανάλογα θεαματικά και καταλυτικά αποτελέσματα που είχε ας πούμε το 1953 (ομιλούμε πάντα για την Ελλάδα).
    Τότε δηλαδή που επί Σπ.Μαρκεζίνη, έγινε η υποτίμηση της δραχμής κατά 50% και είχαμε το μεγάλο «μπούμ» στην απασχόληση και στην κάθετη οικονομική ανάπτυξη.
    Από τότε και μέχρι σήμερα, η Οικονομία της Χώρας στηριζότανε και στηρίζεται σχεδόν σταθερά σε τέσσερα γερά πόδια:
    1. Στο ναυτιλιακό συνάλλαγμα.
    2. Στο μεταναστευτικό συνάλλαγμα.
    3. Στο τουριστικό συνάλλαγμα.
    4. Στις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων
    Με μία διαφορά:
    Τα ανοιχτά σύνορα δημιουργήσανε πολλά προβλήματα στην ανταγωνιστικότητα και στα διαρθρωτικά κόστη.
    Για να γίνω περισσότερο κατανοητός:
    Σήμερα στα ελληνικά ποντοπόρα καράβια, θα βρεις ας πούμε δύο έλληνες και 25 αλλοδαπούς ναυτικούς από τον τρίτο κόσμο φερ ειπείν, ενώ τότε και οι 27 θα ήτανε έλληνες..
    Το ένα κιλό σκόρδα από την Κίνα σήμερα στοιχίζουν το 1/5 των εγχωρίως ελληνικών παραγόμενων…
    10 μέρες διακοπών στην Ελλάδα (για έλληνες και αλλοδαπούς) κοστίζουν όσο 35 σε παραδοσιακούς παραδείσους στην Νοτιοανατολική Ασία.
    Η πληθώρα των φτηνών κινέζικων βιομηχανικών προϊόντων, είναι φανερό ότι έσβησε στην κυριολεξία χιλιάδες ελληνικές βιοτεχνίες και μικρές βιομηχανίες..
    Από τα λίγα αυτά αντιλαμβάνεται κανείς ότι η νεοκεϋνσιανή οικονομική εφαρμογή σήμερα δεν θα είχε τα ίδια ή ανάλογα αποτελέσματα με το «τότε».
    Συνεπώς πρέπει να δούμε τα θέματα και κάπως διαφορετικά…..κύριε Τσίπρα..

    • RYaN on 8 Σεπτεμβρίου 2014 at 13:03

    Μπορεί μεν όλη η Ευρώπη να έχει δομικά προβλήματα παραγωγής, κάτι που είναι βολικό για να συμπεριληφθεί και η Ελλάδα σε μία συνολική ευρωπαϊκή συζήτηση, αλλά αυτό που προέκυψε στην Ελλάδα μετά την ένεση της ακραίας δόσης λιτότητας είναι κάτι πολύ διαφορετικό και πολύ πέρα από αυτό που καταλαβαίνει ή έχει νιώσει ως λιτότητα η υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα δε θεραπεύεται με αισιοδοξία και μακροπρόθεσμες μικροαλλαγές οικονομικής πολιτικής, όσο θετικά και αν είναι αυτά. Χρειάζονται πλέον πολλά περισσότερα και άμεσα.
    Στην Ελλάδα χάθηκε το μέτρο και τα όρια κάθε οικονομικής θεωρίας.

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: