Διώτη: «Η Αριστερά δεν είχε ποτέ εμπλοκή με τη διαφθορά»

ΟΜΙΛΙΑ Η. ΔΙΩΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Υπέρ της διατήρησης της κρατικής χρηματοδότησης, με παράλληλη μείωσή της και ταυτόχρονο έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων, αλλά κατά της «αμερικανοποίησης της πολιτικής ζωής και τα κόμματα Α.Ε. που θα γίνονται εύκολα βορά του κεφαλαίου και του πελατειακού συστήματος, καθώς αυτού του τύπου η λειτουργία θα επιφέρει ακόμη μεγαλύτερη αδιαφάνεια, ακόμη μεγαλύτερη διαφθορά και διείσδυση ισχυρών παραγόντων του πλούτου στο κοινοβουλευτικό σύστημα» τάχθηκε η βουλευτίνα Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη, μιλώντας χθες το βράδυ στη συνεδρίαση επί της αρχής του ν/σ «Έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων και των αιρετών αντιπροσώπων Βουλής και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».
Η βουλευτίνα ισχυρίστηκε ότι «η διαφθορά είναι συστημική ασθένεια, γέννημα θρέμμα ενός συστήματος που λειτουργεί και στήθηκε πάνω σε σχέσεις πελατείας, το οποίο θέλει να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα και να διαιωνίσει την εξουσία του, όχι βασισμένο σε ένα κοινωνικό αίτημα που προσπαθεί να το κάνει πραγματικότητα, αλλά σε πολλά ατομικοποιημένα βολέματα και επιδιώξεις. Τα κόμματα, λοιπόν, του νεοφιλελευθερισμού γενικά έχουν λίγο ή πολύ και ανάλογα με τη χώρα τέτοια χαρακτηριστικά. Η διαφθορά είναι φυσικό επόμενο, όταν υπάρχουν ιδιώτες που επιθυμούν να χρηματοδοτήσουν κόμματα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους».
Χαρακτήρισε προσχηματικό το νομοσχέδιο, συμπληρώνοντας ότι ο στόχος του είναι «να χτυπηθεί οποιοδήποτε μαζικό κόμμα των μελών, δηλαδή αριστερό κόμμα. Τα κόμματα εξουσίας επιδόθηκαν σ’ αυτό το πλιάτσικο του κράτους. Η Αριστερά δεν είχε ποτέ εμπλοκή με διαφθορά, με μαύρες χρηματοδοτήσεις, με πελατειακές σχέσεις και με αφαίμαξη του κράτους. Είχε εισφορές από τα μέλη της και από τις οικονομικές εξορμήσεις.
Φυσικά οι δωρεές στα κόμματα πρέπει να είναι επώνυμες, να δηλώνονται και να ελέγχονται. Το ζήτημα όμως των συνδρομών από τα μέλη είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία. Και η προσπάθεια που γίνεται με αυτό το νομοσχέδιο είναι μία κανονική προσπάθεια χτυπήματος της Αριστεράς. Δεν μπορεί να ελέγχονται με ονοματεπώνυμο οι συνδρομές των μελών και οι εκδηλώσεις ή οι οικονομικές εξορμήσεις στην κοινωνία. Η οικονομική εξόρμηση είναι μια πολιτική δουλειά, μία εσωτερική υπόθεση των κομμάτων και αφορά και προσωπικά δεδομένα».
Κλείνοντας την ομιλία της, κατέληξε: «Αν υπήρχε ισότητα “όπλων”, δε θα έπρεπε να υπάρχει κρατική επιχορήγηση. Ισότητα όμως δεν υπάρχει, γιατί στο σημερινό σύστημα και μέχρι να αλλάξει, εάν κάποιος επιλέγει να παίρνει χρήματα από εφοπλιστές λόγου χάρη και άλλος μόνο από τα μέλη του, ο καθένας αντιλαμβάνεται τί πρόκειται να συμβαίνει στο διηνεκές».

Ολόκληρη η ομιλία της βουλευτίνας Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώς Διώτη, στη συνεδρίαση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων και των αιρετών αντιπροσώπων Βουλής και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου», όπως καταγράφηκε στα Πρακτικά της Βουλής, είναι η ακόλουθη:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ
ΙΕ’ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Γ’
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ Ζ’
Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ
ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Μόνη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων και των αιρετών αντιπροσώπων Βουλής και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου»

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Χρήστος Μαρκογιαννάκης): Το λόγο έχει τώρα η κ. Ηρώ Διώτη.
ΗΡΩ ΔΙΩΤΗ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, με αφετηρία κάποιες υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη συμμετοχή της χώρας στην GRECO, στην ομάδα των χωρών κατά της διαφθοράς, έρχεται και αυτό το νομοσχέδιο για τον έλεγχο της χρηματοδότησης των κομμάτων, πράγμα που έτσι αόριστα, όπως ακούγεται, δεν λέει κανείς ότι είναι και κακό.
Βέβαια, δεν μπορώ να μη μπω στον πειρασμό να κάνω κάποιες παρατηρήσεις ακούγοντας και τον Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας κ. Κεδίκογλου, που μίλησε για καινοτομίες, για καινούργιες συνθέσεις των επιτροπών και συστάσεις, λες και το θέμα είναι τεχνικό, λες και δεν υπήρχαν όλα αυτά.
Όταν, λοιπόν, μιλάει κανείς για διαφθορά με γενικό και αόριστο τρόπο, θολώνει γενικά το τοπίο και δεν μπορεί έτσι να είναι διακριτό και ξεκάθαρο τι την προκαλεί. Δεν το βρίσκουμε παράξενο το αστικό πολιτικό σύστημα, είτε μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε οπουδήποτε αλλού φυσικά είτε εδώ, να μιλάει έτσι ουδέτερα για τη διαφθορά.
Η διαφθορά, όμως –και απευθύνομαι στον κ. Λεονταρίδη- δεν είναι προσωπικό ζήτημα καλών ή κακών ανθρώπων –αν και προφανώς έχει και τέτοια διάσταση- αλλά είναι συστημική ασθένεια, είναι γέννημα θρέμμα ενός συστήματος που λειτουργεί και στήθηκε πάνω σε τέτοιες σχέσεις -σχέσεις πελατείας-, ενός συστήματος που θέλει να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα και θέλει να διαιωνίσει την εξουσία του όχι βασισμένο σε ένα αίτημα που προσπαθεί να το κάνει πραγματικότητα, σε ένα κοινωνικό αίτημα, αλλά σε πολλά ατομικοποιημένα βολέματα και επιδιώξεις.
Τα κόμματα, λοιπόν, του νεοφιλελευθερισμού γενικά έχουν λίγο ή πολύ και ανάλογα με τη χώρα τέτοια χαρακτηριστικά. Το παρόν, λοιπόν, νομοσχέδιο έχει προσχηματικό χαρακτήρα. Στην Ελλάδα ο δικομματισμός ξέρει πολύ καλά ότι οι μέρες αφθονίας του τελείωσαν και είναι φυσικό να προσπαθεί από τη μία να ωραιοποιήσει την εικόνα του, μιας και αυτή έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από τη βαθιά και γνωστή διαφθορά χρόνων, τα σκάνδαλα κλπ., αλλά και από τα αντικοινωνικά μέτρα φτωχοποίησης και αυταρχοποίησης που υπηρέτησε όλα τα τελευταία χρόνια.
Η προσπάθεια, όμως, ωραιοποίησης γίνεται και με το πρόσχημα του ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων. Έτσι, του δίνεται και μια ευκαιρία να προσπαθήσει να επιβάλει οικονομική ασφυξία στους αντιπάλους που βλέπει τώρα ότι κερδίζουν. Είναι, λοιπόν, πραγματικά αστείο να μιλάμε γενικά για διαφάνεια και έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων.
Εδώ δεν κάνουμε ευχολόγια ούτε μιλάμε για τα κόμματα γενικά. Τα κόμματα εξουσίας των τελευταίων πολλών δεκαετιών επιδόθηκαν σ’ αυτό το πλιάτσικο του κράτους. Η Αριστερά δεν είχε εμπλοκή με διαφθορά, δεν είχε εμπλοκή με μαύρες χρηματοδοτήσεις, με πελατειακές σχέσεις και με αφαίμαξη του κράτους. Είχε εισφορές από τα μέλη της και από τις οικονομικές εξορμήσεις.
Τα αστικά, λοιπόν, κόμματα κινήθηκαν στον αντίποδα των κομμάτων ως κύτταρα μιας συλλογικής θέλησης που τείνει να γίνει καθολική και πλήρης. Στην περίπτωσή μας, αυτά τα δύο κόμματα που κυβερνούν δεκαετίες τον τόπο κινήθηκαν μέσα στη λογική του καρτέλ –όπως το ονομάζουν, νομίζω πολύ εύστοχα, κάποιοι πολιτικοί επιστήμονες, όταν αναλύουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα ως προς τα κόμματα–, δηλαδή πελατειακά, χρησιμοποιώντας το κράτος για να διαιωνίσουν την εξουσία τους και ταυτόχρονα διαπλεκόμενα με επιχειρήσεις και επιχειρηματίες.
Και προφανώς, η διαφθορά είναι φυσικό επόμενο, όταν υπάρχουν ιδιώτες που επιθυμούν να χρηματοδοτήσουν κόμματα για να κάνουν τη δουλειά τους και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.
Δεν θα μιλήσω για τη Siemens, γιατί ούτως ή άλλως ειπώθηκε. Αρκεί να θυμίσω ότι αυτή η ιστορία είναι και πολύ πιο παλιά, ξεκινώντας από το σκάνδαλο Κοσκωτά και τις υποκλοπές από την ΚΥΠ, όπου θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν και ένας ιδιότυπος πόλεμος μεταξύ της νεαρής τότε Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που πήρε την εξουσία από τη Δεξιά. Πολύ γρήγορα, όμως, και σιωπηρά συμφωνήθηκε ότι δεν τους συμφέρει κάτι τέτοιο και ποτέ κανένας από τότε δεν διώχθηκε.
Αυτό το είδος, λοιπόν, των κομμάτων χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί το κράτος για την επιβίωσή του με κάθε τρόπο ως λάφυρο. Ελέγχει την ενημέρωση στη Δημόσια Τηλεόραση, φτιάχνει το Δημόσιο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του για να επιβιώσει και να κυριαρχεί. Και όλα αυτά σαφώς είναι κρατικοί πόροι γι’ αυτά τα δύο κόμματα.
Η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, είναι συνέπεια της συνταγματικής κατοχύρωσης του ρόλου τους στην πολιτική ζωή των σύγχρονων κοινωνιών. Υποτίθεται ότι το κράτος στηρίζει την ομαλή λειτουργία των κομμάτων και η επιχορήγηση υποτίθεται ότι δίνεται στο παρόν σύστημα αναλογικά και χωρίς τερτίπια, όπως έγινε τελευταία με την επιχορήγηση με βάση όχι τις πρόσφατες εκλογές, αλλά τις προηγούμενες προκειμένου να διασωθεί το ΠΑΣΟΚ, μετατρέποντας δηλαδή όλα αυτά σε μηχανισμούς εκβιασμού και όχι περιορισμού.
Η κρατική χρηματοδότηση βεβαίως, δεν πρέπει να μετατρέπει τα κόμματα σε κρατικοδίαιτα και φυσικά είμαστε υπέρ της μείωσης αυτής της χρηματοδότησης, που ούτως ή άλλως –να το λέμε και αυτό- έχει μειωθεί. Είμαστε όμως, και υπέρ της κρατικής χρηματοδότησης, γιατί δεν επιθυμούμε, όπως πολύ σωστά ειπώθηκε, την αμερικανοποίηση της πολιτικής ζωής και τα κόμματα ανώνυμες εταιρείες που θα γίνονται εύκολα βορά του κεφαλαίου και του πελατειακού συστήματος.
Αυτού του τύπου η λειτουργία θα επιφέρει ακόμη μεγαλύτερη αδιαφάνεια, ακόμη μεγαλύτερη διαφθορά και διείσδυση ισχυρών παραγόντων του πλούτου στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Βεβαίως, η αντίφαση είναι πως η κρατική χρηματοδότηση δεν εμπόδισε τα κόμματα εξουσίας από την εξάρτηση από τα ιδιωτικά συμφέροντα μέχρι στιγμής, αλλά αυτή είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση που έχει να κάνει με το τι κόμματα είναι αυτά.
Τέλος, προφανώς και είμαστε υπέρ του ελέγχου. Άλλωστε για να μην κοροϊδευόμαστε ο ρόλος αυτός ήταν θεσμοθετημένος. Δεν έρχεται αυτό το νομοσχέδιο εν κενώ. Και φυσικά πρέπει να είναι δημόσιο το ποιος δίνει τι και πού πηγαίνει αυτό το χρήμα. Οι δωρεές στα κόμματα πρέπει να είναι επώνυμες, να δηλώνονται και να ελέγχονται.
Το ζήτημα όμως των συνδρομών από τα μέλη είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία. Και η προσπάθεια που γίνεται με αυτό το νομοσχέδιο είναι μία κανονική προσπάθεια χτυπήματος της Αριστεράς, γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι έτσι λειτουργεί. Δεν μπορεί να ελέγχονται με ονοματεπώνυμο οι συνδρομές των μελών και οι εκδηλώσεις ή οι οικονομικές εξορμήσεις στην κοινωνία.
Η οικονομική εξόρμηση είναι μια πολιτική δουλειά και είναι επίσης, εσωτερική υπόθεση των κομμάτων και είναι και προσωπικά δεδομένα. Με αυτό που εισάγει αυτό το νομοσχέδιο προσπαθεί να χτυπηθεί οποιοδήποτε μαζικό κόμμα των μελών. Δηλαδή μαζικό κόμμα των μελών σημαίνει αριστερό κόμμα.
Αν υπήρχε ισότητα όπλων, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, δεν θα έπρεπε να υπάρχει κρατική επιχορήγηση. Η ισότητα αυτή όμως δεν υπάρχει, γιατί στο σημερινό σύστημα και μέχρι να αλλάξει, εάν κάποιος επιλέγει να παίρνει χρήματα από εφοπλιστές λόγου χάρη και άλλος μόνο από τα μέλη του, ο καθένας αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβαίνει στο διηνεκές.
Σας ευχαριστώ.


Αρέσει σε %d bloggers: