Κρούγκμαν: Οι γραβάτες που χωριζουν

Σε άρθρο για την Ελλάδα ο Paul Krugman  καταθέτει την άποψη πως  πιθανόν Οι πιστωτές περιμένουν ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση να καταβάλει φόρου υποτέλεια και δείγματα της ταπείνωσης της. Αναφέρει ακόμη ότι θεωρεί πως οι πολιτικοί της Ελλάδας  είχαν προσωπικά κίνητρα για να υιοθετήσουν τις απαιτήσεις της τρόικας,ακόμη και αν είναι ενάντια στα συμφέροντα του έθνους τους.

Οι σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της, δεν βελτιώνονται. Φταίει άραγε η κακή διπλωματία εκ μέρους των Τσίπρα / Βαρουφάκη; Ίσως, αλλά υποθέτω ότι δεν υπήρχε τίποτα πλην της αντιπαράθεσης που θα μπορούσε να γίνει και να μην αφήσει την πικρή γεύση της προδοσίας στους ψηφοφόρους, που τους έφεραν στην εξουσία.

Την ίδια στιγμή οι αξιωματούχοι των πιστωτριών χωρών ενεργούν ως εάν να αναμένουν να συμβεί αυτό, ακριβώς όπως έχει συμβεί κατ ‘επανάληψη κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε ετών.

Αλλά κάνουν σχεδόν σίγουρα λάθος. Η δυναμική είναι πολύ διαφορετική αυτή τη φορά, και η αδυναμία τους να την καταλάβουν τι συμβαίνει, θα μπορούσε πολύ εύκολα να οδηγήσει σε μια άσκοπη καταστροφή και επιτρέψτε μου να τονίσω το «άσκοπη».

Αυτό που ζητά η Ελλάδα – αν και οι Γερμανοί ψηφοφόροι ίσως δεν το γνωρίζουν αυτό – δεν είναι μια νέα χορήγηση χρημάτων. Το μόνο που είναι πάνω στο τραπέζι είναι η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος και το χαλάρωμα του χαλκά της λιτότητας- Δηλαδή, μια μείωση στις πληρωμές της ελλαδος για το υπάρχον χρέος. Και έχουμε πει πολλές φορές και όλοι αντιλαμβάνονται πως ο στόχος για πλεόνασμα, 4,5% του ΑΕΠ, είναι παράλογος και ανέφικτος. Η Ελλάδα, στην πραγματικότητα, το μόνο που ζητά είναι να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα που όλοι υποτίθεται ότι καταλαβαίνουν ήδη.

Γιατί, λοιπόν, υπάρχει αυτή η αναστάτωση; Εν μέρει επειδή ό, τι αυτό που «όλοι γνωρίζουν» δεν εξηγήθηκε ποτέ στα βόρειο ευρωπαϊκα εκλογικά σώματα, ώστε να καταλάβουν την πραγματικότητα και παραπέμπονταν πάντα για το μέλλον. Υποψιάζομαι ακόμη ότι οι πιστωτές βρίσκονται στο σημείο που θεωρούν αξιοθρήνητες τις κυβερνήσεις των οφειλετών και περιμένουν ότι στο όνομα της ευθύνης τους θα εγκαταλείψουν τις προεκλογικές υποσχέσεις τους. Έτσι περιμένουν τη νέα ελληνική κυβέρνηση να καταβάλει φόρου υποτέλεια και δείγματα της ταπείνωσης της.

Αλλά, όπως είπα, η δυναμική είναι πολύ διαφορετική αυτή τη φορά.

Από καιρό πιστεύω ότι ο Μ Yglesias εντόπισε σε κάτι πραγματικά σημαντικό, όταν ανέφερε ότι οι πολιτικοί της μικρής Ελλαδας είχαν προσωπικά κίνητρα για να υιοθετήσουν τις απαιτήσεις της τρόικας, ακόμη και αν είναι ενάντια στα συμφέροντα του έθνους τους: Έπ αυτού έχει γράψει:

«Κανονικά περιμένει κανείς ότι η φυσιολογική επιλογή ενός πρωθυπουργού είναι να προσπαθήσει να κάνει όλα όσα είναι πιθανό να τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί. Άσχετα με το πόσο μικρή είναι αυτή η προοπτική, αποτελεί πάντα τη κυρίαρχη στρατηγική κάθε πρωθυπουργού. Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης νομίζω ότι οι ηγέτες των μικρών χωρών είναι στην πραγματικότητα σε μια κάπως διαφορετική θέση

Αν για παράδειγμα χαίρουν μεγάλης εκτίμησης στα μέλη του Νταβός, τότε υπάρχει ένας άπειρος αριθμός από εκδηλώσεις και θέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπή ή του ΔΝΤ για τις οποίες θα επιλέξιμοι, ακόμα κι αν είναι απολύτως αντιπαθείς στους συμπατριώτες τους.

Πράγματι, κατά κάποιο τρόπο το να χαίρεις της απολυτής περιφρόνησης από τον λαό σου λειτούργει σαν ένα συν. Η απόλυτη απόδειξη της αλληλεγγύης σου με την «διεθνή κοινότητα» θα είναι να κάνεις ό, τι η διεθνής κοινότητα θέλει ακόμη και αν υπάρχει μαζική αντίδραση στην εκλογική σου περιφέρεια.»

Αλλά μια πραγματική κυβέρνηση της αριστεράς, σε αντίθεση με την κέντρο-αριστερά, είναι πολύ διαφορετική – όχι γιατί οι πολιτικές ιδέες της είναι άγριες και τρελές, -που δεν είναι-, αλλά επειδή τα μέλη της δεν πρόκειται να χαίρουν μεγάλης εκτίμησης στα μέλη του Νταβός.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να είναι καλεσμένος στα διοικητικά συμβούλια τράπεζων, ούτε πρόεδρος της BIS, ή, επίτροπο της ΕΕ. Ο Βαρουφάκης δεν θέλει καν να φορά γραβάτες – άποψη η οποία , συνειδητά ή όχι, είναι ένας τρόπος για να δηλώσει οπτικά ότι δεν πρόκειται να παίξει το συνηθισμένο παιχνίδι.

Οι νέοι Έλληνες ηγέτες θα κριθούν και θα πετύχουν ή θα αποτύχουν, προσωπικά, με βάση το τι θα συμβεί στην Ελλάδα και όχι στην Ευρώπη και δεν περιμένουν βραβεία παρηγοριάς ανταλλάγματα ούτε ελπίζουν σε μια συμβατική αποτυχία.

Άραγε το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες το καταλαβαίνουν αυτό; Αν όχι, τότε λειτουργούν κάτω από μια επικίνδυνη παρερμηνεία.

Μετάφραση: pap-net


Αρέσει σε %d bloggers: