Είναι μια λέξη μοναχά… που δειλιάζουμε να πούμε

slide_30Μετά το καλοκαίρι του 2015 και το ιστορικό δημοψήφισμα  όλες οι θεωρίες και οι αναλύσεις που ειχαν κατατεθεί  στην δημόσια σφαίρα  ενοποιήθηκαν σε ένα μοναδικό δίλημμα

Μνημόνιο ή…;

Σε αυτό το δίλημμα  απαντάμε ή τέλος πάντων προσπαθούμε να απαντήσουμε όλοι εμείς που λογίζουμε του εαυτούς μας ως αντιμνημονιακούς

Τι προτείνουμε απέναντι στο Μνημόνιο; Ποια είναι η λέξη μετά το διαζευκτικό;

Ας δούμε  τις πιθανές και απίθανες  απαντήσεις:

  • Μνημόνιο ή… έξοδος από την ευρωζωνη  διαγραφή του χρέους και παραγωγική ανασυγκρότηση λέει η Λαϊκή ενότητα και το σχέδιο Β.
  • Μνημόνιο ή Γερμανικες αποζημιώσεις  κάθε είδους και συμψηφισμός του χρέους  λέει η Πλεύση ελευθερίας και πάει στα δικαστήρια.
  • Μνημονιο ή  έξοδος από το ευρώ  και ΕΕ με αντικαπιταλιστική πορεία Λατινικής Αμερικής  λέει η Ανταρσυα.
  • Μνημονο ή Λαικη εξουσια και έξοδος από παντού λέει το ΚΚΕ.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για μικροδιαφορές άνευ ουσίας που μπορουν συνδυαστούν σε μεγάλο βαθμό. Είναι  δεδομένο  ότι όποιος αντιμνημονιακος κι αν κυβερνήσει αύριο την Ελλάδα την Ευρωζώνη  δεν θα έχει πολλές επιλογές.Είναι δεδομένο ότι θα θα τον εκβιάσουν με έξοδο για τον οδηγήσουν σε Μνημόνιο.

Παρόλα αυτά  το διλημμα «Μνημόνιο ή …  » έχει γίνει το σημείο καμπής.

Το σημείο που  διασπά και  διαίρει έναν ολόκληρο κόσμο σε όλο και μικρότερες υποδιαιρέσεις οι οποίες τελικά προσπαθώντας να εξειδικεύουν απογοητεύουν.

Απογοητεύουν  περισσότερο όταν κυριαρχεί η αίσθηση είναι ότι δεν εξειδικεύουν για να γίνουν κατανοητοί  και προσιτοί στο λαό,  άλλα για να περιχαρακώσουν τους δικούς τους ψηφοφόρους από τους υπολοίπους αντιμνημονιακούς ενόψει εκλογικής αναμέτρησης.

Εξειδικεύουν όχι για να προτείνουν λύσεις στο πρόβλημα της χώρας αλλά για να βρουν πολιτικό χώρο και ψήφους για να φτιάξουν ο δικό τους ακροατήριο.

Και είναι προφανές ότι ο κόσμος θα γυρίζει την πλάτη καθώς δεν θέλει κομματική εξειδίκευση και διαίρεση άλλα ένωση και λύσεις.

Ο κόσμος γυρίζει την πλάτη σε όσους διυλίζουν το κώνωπα για εκλογικούς λογούς  και αυτή η τάση θα βγει εκλογικά.

Διότι στο δίλημμα «Μνημονιο ή…»  η απάντηση είναι μια λέξη:

Είναι μια λέξη μοναχά…  που δειλιάζουμε  να πούμε

Ελευθερία  την όποια ίσως διστάζουν ορισμένοι να πουν και λένε πολλά λόγια και προαπαιτούμενα  να κρύψουν το φόβο τους.

Προχθές ένας φίλος  με ρώτησε να κοστολογήσω το σχέδιο της εξόδου

 Αλλά στα αλήθεια πόσο κοστίζει η ελευθερία;




1 Σχόλιο

  1. «Είναι προφανές ότι πρόκειται για μικροδιαφορές άνευ ουσίας…»

    Διαφωνώ κύριε μου.

    Αν και μάλλον θέλεις να πεις ότι όλοι έχουν ίδια σημεία αναφοράς, και ως προς τη στρατηγική θέση (οικονομική ανεξαρτηρία της χώρας, και βελτίωση του βίου του κάθε πολίτη) και ως προς την τακτική (ρήξη με θέσεις και συμφέροντα προκειμένου να δρομολογηθούν οι προαναφερόμενοι «στρατηγικοί» στόχοι).

    (σσ. Στρατηγικός=ο μακρυπρόθεσμος στόχος, το μακρύ πλάνο – Τακτικός=ο μεσοπρόθεσμος στόχος, με μικρότερης εμβέλειας υπόσταση και με πιο συγκεκριμένης – Λειτουργικός=ο βραχυπρόθεσμος στόχος με συγκεκριμένη υπόσταση και ίσως και συγκεκριμένο/ους τρόπους επίτευξης)

    Θα συμφωνήσω με αυτό.

    Και επίσης θα συμφωνήσω με τη δυνατότητα για συμφωνία μεταξύ τους, για επίτευξη τουλάχιστων τακτικών στόχων και μέσω μεθόδευσης και συμφωνίας για την οριοθέτηση και επίτευξη λειτουργικών στόχων.

    Τι εννοώ.

    Ένας λειτουργικός στόχος, ο οποίος αποφέρει και έναν τακτικό, είναι αυτός της οριοθέτησης των τυπικών συμπεριφορών της πολιτείας έναντι αδυνάμων (απόρων, στα όρια της φτώχιας, ανήμπορων και μεταναστών ή έστω προσφύγων -αν και κανένας από τους άνω δεν διαχωριζει τον μετανάστη από τον πρόσφυγα, ούτε και εγώ, όπως και στην ουσία όλοι οι τωρινοί μετανάστες είναι στην ουσία πρόσφυγες και σε αντίθεση με τα κύματα ατόμων κατά το 2004 και μετά ή ιδιώς κατά το 1990 και έπειτα, οι οποίοι ήταν κυρίως οικονομικοί και όχι πολιτικοί μετανάστες).

    Ο στόχος αυτός, ο οποίος θα μπορούσε να είναι, και είναι, αποδεκτός από όλες τις παρατάξεις που αναφέρονται, θα επέφερε και την εξέλιξη της (επιθυμητής από τις εν λόγω παρατάξεις) της παγίωσης της αντιμετώπισης της πολιτείας και του κράτους προς τον αδύναμο.

    Στρατηγικά, υφίστανται διαστατικές διαφωνίες. Αυτό όμως ίσως να μην σημαίνει ότι η αποδοχή ορισμένων τακτικών στόχων δεν θα προκαλούσε καοια στιγμή και το τελικο (το στρατηγικό) φαινόμενο προς έναν συγκεκριμένο στόχο, ο οποίος μέχρι στιγμής δεν αποτελεί την κορωνίδα των στόχων για κάθε παράταξη.

    Αναφέρομαι στη λαϊκή εξουσία, μέσα από τον θεσμό της άμεσης δημοκρατίας.
    Και ως γνωστό, ο λαός (και ειδικά ο μορφωμένος λαός – που είμαστε και εμείς ένας τέτοιος) είναι εκείνος που γνωρίζει καλύτερα για την επίλυση των θεμάτων του, και για τη σωφροσύνη που χρειάζεται ώστε τα θέματα να αντιμετωπίζονται κατά το βέλτιστο. Και βέβαια, η σωφροσύνη είναι μια απόρροια της τριβής, όπως και να το κάνουμε. Γνώση, και τριβή.

    Δεν είναι κάθε παράταξης στόχος η έξοδος της χώρας από την ΕΕ. Ούτε και κάθε παράταξη προσδοκεί την καθολική έξοδο από το ΝΑΤΟ. Η αναφορά σχετικά με λάθος αντιμετωπίσεις πραγμάτων, κυρίως οικονομικής υφής, οι οποίες αντιμετωπίσεις μέχρι στιγμής είναι απόρροιες (έχουν επιτραπεί λόγω) κακόβουλης/υστερόβουλης πολιτικής αντιμετώπισης, είναι θέση διαφορετική από την έξοδο από το ΝΑΤΟ.

    Μια ουσιώδης, για εμένα, θέση (αντί της εξόδου) θα ήταν η άσκηση βέτο στη μη αναλογική οικονομική συμμετοχή της ΕΕ στη διαφύλαξη των επίσημων συνόρων της, ή στη μη καθαναγκαστική διευθέτηση από το ΝΑΤΟ σε σχέση με την πιθανότητα απειλής, και διαμέσω κάθετης εφαρμογής του καταστατικού. Όμως ορισμένες θέσεις εναντιώνωνται σε αυτή την οπτική, καθώς ισχυρίζονται θέμα εθνικής ανεξαρτησίας, θέμα περισσότερης εξάρτησης και καθυποταγής σε βουλήσεις και πρακτικές, και τα λοιπά.

    Όλοι λένε κοινά. Ορισμένοι δεν θα «θυσιάσουν» το όλο ιδεολογικό «πακέτο», και κρίμα, καθώς η στρατηγική διαπλάθεται από τις εφαρμογές και επιτυχίες των τακτικών.

    Και να ειπωθεί «Ας συνασπιστούμε και ας βγούμε από το νόμισμα, με δημοψήφισμα, και με ασταθή κυβέρνηση άρα και σύντομες εκλογές ξανά», δεν θα συμμετάσχει το ΚΚΕ, αυτό μόνο νομίζω.

    Ας ελπίσουμε ότι για το μέλλον θα παρουσιαστεί και προβληθει η δυναμική της χώρας για επάρκεια αγαθών, ώστε οι «ελαφρουτσικότεροι» να μη σκιάζονται.

    Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει σαφής και ρητή θέση περί της περιουσίας, ώστε οι «λιγουλάκι έχοντες» να μη φοβηθούν ότι θα τους πάρει τους μπαχτσέδες και τις γκαρσονιέρες το κράτος – και φυσικά ότι θα υπάρξει σαφής και ξεκάθαρη θέση σε σχέση με τη διασφάλιση των καταθέσεων έως 100.000 ευρώ, ποσό που το πλήθος των καταθέσεων του λαού δεν αγγίζει καν άρα δεν υπάρχει να φοβού.

    Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει γενικευμένο μα επεξηγηματικό πλάνο για ενάρξεις επιδοτήσεων για σχηματισμούς πολύ μικρών επιχειρήσεων, οι οποίες θα προκαλέσουν την επάρκεια αγαθών.

    Ας ελπίσουμε ότι θα αναζητηθούν «προτιμολόγια» ενέργειας και υλών από διάφορες χώρες και έναντι τίνος ανταλλάγματος, και σύγκριση των πλάνων με τις τωρινές παραχωρήσεις.

    Και ας ελπίσουμε ότι υποδομές όπως τα άδεια μέχρι στιγμής οικόπεδα και σπίτια ιδιωτών, μα οπωσδήποτε των δήμων και του κράτους, όπως και του στρατού, θα χρησιμοποιηθούν ως μέρη περίθαλψης, σίτησης, υγιεινής και στέγασης πολιτών, και ας συρρικνωθούν τα αχανή οικόπεδα των στρατοπέδων με τις θέες τεραστίων μέτρων σε επίπεδα πόλης. Έτσι και αλλιώς, αν καταστεί ανάγκη, και εκκενώσεις συμβαίνουν dt και χρήση των χώρων ως περιμετρικές υποδομές, μα ας όψεται η θεάρα.. άσε που πλέον παίζει e-web-cam και σύγχρονος σκύλος…

    Και ας συμβούν, επιτέλους, αποοθήκες του κράτους. Ποιός τις εξαφάνισε αυτές; Οι οικονομίες κλίμακας που θα επιτυγχάνονταν θα ήταν τεράστιες, έναντι όποιου ιδιώτη και της μαζικής αγοράς αυτού.

    Ίσως θα έπρεπε για κάθε πολιτικό να έχει πιστοποιήσει τις ικανότητές του με πτυχίο social resources administration, όπως και για κάθε βαθμοφόρο στρατιωτικό να έχει τουλάχιστον πρώτιστη ακαδημαϊκή κατεύθυνση, άρα και εφαρμοστικά χρηστική ικανότητα διαμέσου της ύπαρξής του στην τυπική και καθημερινή εργασία του.

Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί.

Αρέσει σε %d bloggers: