Όποιος δυστυχής κάνει επενδύσεις, ανοίξει μαγαζί στην Ελλάδα θα δει ότι η παραμονή στο ευρώ έχει κόστος.

H παραμονή στο ευρώ έχει κόστος.

Η ελληνική οικονομία το πληρώνει δανειζόμενη πανάκριβα -συγκριτικά με τους υπόλοιπους ευρωπαίους- από την είσοδο της στο ευρό. Λόγο της κατασκευής του ευρό τόσο το δημόσιο όσο και οι τράπεζες και οι ιδιώτες επιχειρηματίες ή πολίτες δανειολήπτες, δανείζονται το ευρό ακριβότερα από τους υπολοίπους στην Ευρωζωνη.

Αυτό ακριβό ευρό επιδρά σε κάθε τομέα της οικονομίας προκαλώντας ακριβά επιτόκια δανεισμού, μεγάλες δόσεις εξυπηρέτησης δάνειων. αυξημένη ανάγκη για έσοδα στο κράτος, αυξημένες εμπορικές τιμές στα μαγαζιά και γενικευμένη ακρίβεια.

Τελικά το ακριβό ευρό καθιστά και την παράγωγη ακριβότερη από αυτή των υπολοίπων οικονομιών και άρα μη ανταγωνιστική. Επιπλέον το ακριβό ευρώ καθιστά και τις εισαγωγές -από χώρες εκτός ευρό- ευκολότερες και φθηνότερες.

Σταδιακά η ντόπια αγροτική παραγωγή σταματά ή υπολειτουργεί, οι παραγωγικές επιχειρήσεις υπερχρεώνονται και εξαφανίζονται ή μεταναστεύουν.

  • Το κενό στα εμπορεύματα καλύπτεται όλο και πιο πολύ με φθηνά εισαγόμενα προιωντα αυξάνοντας το εμπορικό έλλειμμα της χώρας.
  • Το κενό εισοδημάτων καλύπτεται με δανεικά -με επιτόκια σαφώς τοκογλυφικά συγκριτικά με του υπολοίπους Ευρωπαίους- και οδηγούμαστε στην υπερχρέωση.
  • Το κενό σε θέσεις εργασίας με προσλήψεις στο δημόσιο.

Τελικά φθάσαμε το 2010 να είμαστε υπερχρεωμένοι, με πάνω από ένα εκατομμύριο δημοσίους υπάλληλους, χωρίς παράγωγη, βιοτεχνία, βιομηχανία, ή αγροτιά με ενα τεράστιο εμπορικό έλλειμμα με τεράστιες εισαγωγές ελάχιστες εισαγωγές και όλοι οι ελληνες καταχρεωμένοι.

Εκεί προσφύγαμε στο ΔΝΤ και στην Τρόικα για βοήθεια

Ήρθαν τα μνημόνια για να μην χρεοκοπήσουμε και μεταδοθεί η κρίση σε ξένες μεγάλες τράπεζες αλλά και για να πληρωθεί αυτό το κόστος παραμονής.

Τελειώνει το ένα και έρχονται άλλα 2 για τους ίδιους λόγους άλλα και να βρεθούν τα λεφτά της παραμονής.

Οι ξένοι και οι ελληνες Μνημονιακοί μας το λένε όσο πιο καθαρά γινεται: «Αν δεν πάρουμε το μνημόνιο βγαίνουμε από το ευρό»

Άλλα δεν το τολμήσαμε να βγούμε και μείναμε να πληρώνουμε:

Όμως το κόστος παραμονής το ευρώ:

  • Μέσα στην κρίση το πλήρωσαν οι εργαζόμενοι καθώς έφθασε το μηνιάτικο στα 300 ευρώ και η εργασία να εγινε ανασφάλιστη.
  • Μέσα στην κρίση το πλήρωσαν οι συνταξιούχοι με το κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων τους και την μείωση των συντάξεων τους και των επικουρικών.
  • Μέσα στην κρίση το πλήρωσαν οι μικρο επιχειρηματίες που αναγκάστηκαν να κλείσουν τα μαγαζιά τους υπερχρεωμένοι.
  • Μέσα στην κρίση το πλήρωσαν οι δημόσιοι υπάλληλοι με περικοπές σε μισθούς και απολύσεις κάθε είδους συμβασιούχων.

Σε λίγους μήνες τελειώνει και το 3ο μνημόνιο όμως το κόστος παραμονής παραμένει.

Παρολα όσα έγιναν από το 2010 και τα οποία ειχαν στόχο την μείωση του δημοσίου τομέα, την μείωση των δαπανών, την αύξηση των εσόδων και μεταρρυθμίσεις σε βάρος εργαζομένων για να υπάρξει παράγωγη, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά.

Διότι το κόστος παραμονής παραμένει και υπονομεύει κάθε δυνατότητα παραγωγής.

Μπορεί να μειώθηκε ο δημόσιος τομέας και οι δαπάνες. Μπορεί και να αυξήθηκαν τα έσοδα. Μπορεί να μειώθηκαν οι εισαγωγές και να αυξήθηκαν ελαφρώς οι εξαγωγές. Μπορεί να έρχονται περισσότεροι τουρίστες

Όμως το κόστος παραμονής παραμένει και κάθε χρόνο πρέπει να πληρωθεί.

Όταν τελειώσουν τα μνημόνια θα πρέπει να δανειστούμε για να το πληρώσουμε.

Θα χρεωθούμε πάλι τα μαλιοκεφαλά μας γιατί το κόστος δανεισμού έχει αυξηθεί μαζί με τα επιτόκια που δανειζόμαστε ως χώρα ευρώ αυξάνοντας παράλληλα το κόστος παραμονής για όλους.

Αν δεν μας δώσουν νέο μνημόνιο θα μας δώσουν μια πιστωτική γραμμή για να μπορουμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε αυτό το κόστος παραμονής.

Όμως το μαρτύριο της φτωχοποιησης και της ανέχειας χωρίς ελπίδα θα συνεχιστεί. Κάθε ευρό που θα παίρνουμε από αυτούς, θα αυξάνει μεθοδικά το χρεος και θα οδηγεί σε νέα μέτρα.

Ήδη πρέπει πλέον να βγάζουμε πλεόνασμα για να εξυπηρετήσουμε το χρεος που δημιούργησε το κόστος παραμονής στο ευρώ.

Η εξυπηρέτηση αυτού προστίθεται στο κόστος παραμονής.

Όποιος τολμήσει να ανοίξει μαγαζί η επιχείρηση στην Ελλάδα θα το πληρώσει ακριβά και θα καταλαβει.

Τόσο άπλα

Ότι κι αν κάνουμε πάλι θα οδηγηθούμε στο γκρεμό γιατί απλά το κόστος δεν βγαινει.

Και δεν έχουμε πολύ αέρα για να δανειζόμαστε όπως μπορεί ακόμη η Πορτογαλία η Ισπανία και λιγότερο η Ιταλία που καταφέρνουν να δανείζονται ξανά μετά την κρίση για να πληρώνουν το κόστος παραμονής που τους αναλογεί

Όμως όποιος δυστυχής κάνει επενδύσεις ή ανοίξει μαγαζί στην Ελλαδα θα είναι ένας από αυτούς που θα πληρώσουν το κόστος παραμονής στο ευρώ με άγρια φορολογία και υπερχρέωση. Λίγο πολύ τα ίδια συμβαίνουν στο νότο της ΕΕ

Ενώ όποιος δεν βαλει λεφτά σε τράπεζες του νότου αυτά θα απειλούνται με κούρεμα.

Όσο κι αν παριστάνουμε ότι δεν το βλέπουμε όλοι ξέρουν ότι η παραμονή στο ευρώ έχει κόστος. Όλοι ξέρουν ότι όταν ζητάμε επενδύτες (ελληνες ή ξένους) θέλουμε να βρούμε κάποιους να μας το πληρώνουν.
Γι αυτό δεν έρχεται κανείς και για αυτό όσοι είναι εδώ φεύγουν.

Διότι παραμονή και η επιχειρηματικότητα στο ευρώ έχει κόστος.



Αρέσει σε %d bloggers: