Πιο πολλά είναι αυτά που τους ενώνουν ή αυτά που τους χωρίζουν; Αυτό μάλλον θα το διαπιστώσουν στην πορεία και μόνο όταν βρεθούν –και αν- στη Βουλή.

Προς στιγμήν μία ακόμη συνάντηση, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του Reader.gr, έλαβε χώρα το βράδυ της Πέμπτης και στην οποία παρίσταντο ο γραμματέας της ΛΑΕ, ο Αλέκος Αλαβάνος, η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας και άλλα στελέχη της πρώτης Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που αποχώρησαν όπως η κα Νάντια Βαλαβάνη σε μια προσπάθεια σύγκλισης των απόψεων και συνεργασιών στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς με στόχο την κοινή παρουσία τους στις επόμενες εκλογές.

Σε αυτήν τη συνάντηση είχε προσκληθεί και ο Κώστας Λαπαβίτσας ο οποίος όμως επέλεξε να…

απαντήσει – αντί της παρουσίας του, στέλνοντας μια επιστολή για τις…  «Συμπληγάδες της πολιτικής ανασύνταξης» η οποία χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο αναλύει την οικονομική πολιτική που απαιτείται και η οποία είναι η βάση για οποιαδήποτε πολιτική εξέλιξη. Το δεύτερο εξετάζει το πολιτικό πεδίο μετά από εφτά χρόνια μνημονίων. Το τρίτο παραθέτει ορισμένους βασικούς όρους για ειλικρινή πολιτική συνεννόηση των δυνάμεων που μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα.

Όπως τονίζει ο κ. Λαπαβίτσας: Υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό κενό που δίνει περιθώριο σε νέες δυνάμεις να παίξουν ρόλο στην αφύπνιση του λαϊκού παράγοντα και την αντιστροφή της καταστροφικής σημερινής πορείας. Δυστυχώς το κενό δεν μπορεί να καλυφθεί από τις μεμονωμένες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, παρά το ότι οι επιμέρους προτάσεις τους είναι συχνά διορατικές. Η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Πλεύση Ελευθερίας δοκιμάστηκαν στην περίοδο μετά τα δημοψήφισμα του 2015 και τα όρια τους έχουν φανεί. Με μεμονωμένη δράση το μόνο που θα πετύχουν θα είναι η συνεχής φθορά. Το ίδιο ισχύει και για το ΕΠΑΜ που δεν ανήκει στην Αριστερά. Η καθεμία χωριστά από αυτές τις οργανώσεις δεν έχει ούτε την αξιοπιστία, ούτε την ταξική και εθνική ακτινοβολία που απαιτείται για την κάλυψη του πολιτικού κενού. Η χώρα χρειάζεται ένα νέο συλλογικό φορέα, ο οποίος θα στηριχτεί στα λαϊκά, εργατικά και μικρομεσαία στρώματα και θα συμβάλλει στην αφύπνιση του συνδικαλιστικού κινήματος, με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών».

Σημαντική είναι και η αναφορά του Κώστα Λαπαβίτσα και στον Μελανσόν, ο οποίος την επόμενη Παρασκευή 27 Οκτωβρίου θα παραστεί στην έναρξη των εργασιών της Πλεύσης Ελευθερίας για το… γκρέμισμα του καθεστώτος που είχε προαναγγείλει η επικεφαλής της από το βήμα της ΔΕΘ για τα μέσα Οκτωβρίου αλλά τελικά πήρε παράταση για την παραμονή της επειτείου του ΟΧΙ!

«… ο δρόμος του Μελανσόν δεν υπάρχει για την Ελλάδα. Η Γαλλία βρίσκεται στην απαρχή μιας οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής που της έχει επιβάλλει η συμμετοχή της στην ΟΝΕ, ενώ το ειδικό της βάρος είναι πολύ μεγαλύτερο από της Ελλάδας. Ο Μελανσόν και η «Ανυπότακτη Γαλλία» έχουν ακόμη τη δυνατότητα να προβάλλουν μια γενικόλογη απόρριψη της λιτότητας, αλλά και του ίδιου του καπιταλισμού, χωρίς να δεσμεύονται σε συγκεκριμένες πολιτικές και χωρίς να δημιουργούν συνεκτικές οργανωτικές δομές. Οι προσωποκεντρικές επιλογές του Μελανσόν, παρά τη μεγάλη επιτυχία του στις εκλογές, είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και τα προβλήματα δεν θα αργήσουν να φανούν. Στην Ελλάδα όμως, μετά την αρχηγική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει ούτε ίχνος δυνατότητας για ένα τέτοιο δρόμο. Δεν υπάρχει επίσης καμία αντίστοιχη προσωπικότητα, η οποία να έχει βγει από τα οργανωτικά σπλάχνα της Αριστεράς και να μπορεί να συνομιλήσει απευθείας με το λαό. Ο νέος φορέας θα πρέπει να λειτουργήσει συλλογικά και να βασιστεί στην οργανωτική πολιτική γνώση δεκαετιών».

Εν τω μεταξύ οι δύο εκ των παρισταμένων στη συνάντηση της Πέμπτης (Κωνσταντοπούλου-Λαφαζάνης) βρέθηκαν το σαββατοκύριακο στην Πορτογαλία στο πλαίσιο της 5ης συνάντησης του «Σχεδίου Β για μια Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Συνεργασίας και της Αλληλεγγύης».