Θ. Μικρουτσικος: Η κατάρρευση του κυβερνώντος κόμματος είναι τερατώδης!

Αντιγράφουμε και δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την  συνέντευξη που έδωσε στην “Εφημερίδα των Συντακτών” και στην Έφη Μαρίνου ο μεγάλος συνθέτης Θάνος Μικρούτσικος. σε καποιο σημειο μιλωντας για τις τρεχοσε πολιτικες εξελιξει θα πει

«[…]Η κατάρρευση του κυβερνώντος κόμματος είναι τερατώδης κι έχει κάνει ζημιά στην έννοια της Αριστεράς. Τους ακούω να λένε «εμείς ως αριστεροί» και η φράση αγγίζει πια το όριο του αστείου.

Φυσικά αυτή η έκπτωση δεν νομιμοποιεί την αντιπολίτευση, αυτή που μας έχωσε στον λάκκο των λεόντων.»

Ερώτηση δημοσιογράφου:Θα ξεκολλήσουμε κάποτε;

«Έχουμε πολύ δρόμο. Το θέμα δεν είναι ελληνικό. Είναι το διεθνές που με φοβίζει.

Ως μαρξιστής μένω πάντα στο γεγονός ότι η επανάσταση, η ανατροπή, η αλλαγή, δεν έρχεται από ένα κράτος ή ένα κόμμα. Συνοδεύεται από αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Και πού να δεις τέτοιες σήμερα; Στη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Γαλλία, την Ιταλία;

Τώρα βλέπεις μόνο το ακροδεξιό να ανθίζει, ό,τι συμβαίνει πάντα όταν οι δυο πόλοι του συστήματος, συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες, συγκλίνουν.»

Σε άλλο σημείο ο δημοφιλής  μουσικοσυνθέτης θα πει:»Μη μου πεις ότι το ΚΚΕ δε δημιουργεί μια αίσθηση εμπιστοσύνης στους ψηφοφόρους του. Αν υποθέσουμε ότι γίνονταν εκλογές και το αποτέλεσμα δεν αφορούσε το σχηματισμό κυβέρνησης, το ποσοστό αυτών που σέβονται το ΚΚΕ θα ήταν πάνω από 35%. Κυρίως στην Ελλάδα της κρίσης, απ’ όλο το φάσμα των κομμάτων δεν το συζητώ ότι το ΚΚΕ έχει τις ορθότερες θέσεις.»

Αναδημοσιεύουμε κι ένα μικρό απόσπασμα, όπου ο Θ. Μικρούτσικος αναφέρεται στην μάχη που δίνει με τον καρκίνο.

-Τι άλλαξε μέσα σου αυτούς τους τελευταίους μήνες; Τι σκέφτηκες για εσένα, για τους ανθρώπους που αγαπάς, γι’ αυτό που ήρθε τόσο αναπάντεχα;

Δε σκέφτηκα ποτέ γιατί ήρθε σε εμένα. Ο καρκίνος έχει χτυπήσει όλα τα σπίτια. Υπήρχαν λόγοι. Η διατροφή, το περιβάλλον, η χρόνια διήθηση λίπους, ο διαβήτης 25 χρόνια, συνν το άγχος των τελευταίων χρόνων. Εννοώ τα χρόνια της κρίσης, τα οικονομικά, μην ξεχνάς, κουβαλούσα στην πλάτη μου έξι οικογένειες με μηνιάτικο. Εντάξει, ήρθε. Δε χέστηκα από το φόβο μου…

-Καμιά στιγμή;

Καμιά, στο λέω με απόλυτη ειλικρίνεια. Έχω τέσσερα παιδιά, την Κωνσταντίνα, τη Σεσίλ, την Αλεξάνδρα, το Στέργιο. Αν όχι τώρα, πότε θα τους δώσω τη σωστή αντίληψη για το πώς πρέπει να μάχονται στη ζωή; Τώρα που είμαι με την πλάτη στον τοίχο έχει μεγαλύτερο νόημα να τους στείλω σαφές το μήνυμα. Όχι, δε φοβήθηκα. Έχω πλήρη συνείδηση ότι πρόκειται για πολυπαραγοντική ασθένεια η οποία αυτονομείται -άρα δεν εξαρτάται από εσένα πώς το παλεύεις. Όμως θα σου πω κάτι. Στον όποιο βαθμό κάποια πράγματα εξαρτώνται από εμένα, το παλεύω του κερατά… Σε εκείνο το βαθμό που έχω έστω μικρό ρόλο, θα του βγάζω τη γλώσσα. Δε θα τον κοροϊδεύω έτσι κι αλλιώς, όχι. Ξέρω πως μπορεί να αυτονομηθεί. Δεν είμαι βλαξ ούτε ζω με ψευδαισθήσεις.

Ένα πρωί κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και του είπα: “Τα έβαλες με λάθος άνθρωπο. Θα σε ταλαιπωρήσω φρικτά”. Αν με ρωτήσεις τι ελπίζω, θα σου πω όχι την ίαση αλλά να καταστήσω το νόσημα χρόνιο. Η ιατρική εξελίσσεται. Βλέποντας και κάνοντας. Και ζώντας κάθε λεπτό. Ας πούμε ότι ζω τάδε καιρό, δεν τον προσδιορίζω. Δεν πρέπει να ζήσω καλά;

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: