Πριν 4 χρόνια σαν σήμερα

Πριν 4 χρόνια σαν σήμερα ένας τύπος  στην πλατεία συντάγματος πουλούσε παραμύθια και Αριστερά.   Και ενός κόσμος αγόραζε  και τα δυο.

Ο τύπος αυτός αν και ήταν άεργος και δεν ειχε δουλέψει ποτέ του. Είχε μάθει μόνο να πουλαει το παραμύθι και αριστερα σε ένα  κόσμο  που γούσταρε  να ακούει  παραμύθια για δεκαετίες!

Κατέληξε να τους δουλεύει όλους. Κορόιδεψε  Συριζαίους, Πασοκους, Δημοκρατες, Σοσιαλιστές, πρώην Συριζαιους, αριστερούς,  κομματικούς, Έλληνες, Ευρωπαίους, δημοσιογράφους και τον  γράφοντα.

Και όταν ήρθε η στιγμή το παραμύθι να γίνει πράξη ο παραμυθάς  χρεοκόπησε. Μαζί και η αριστερά.

Τίποτα  δεν άλλαξε από τότε. Ο κόσμος δεν αισθάνεται οργή για τον παραμυθα. Αισθάνεται λύπη για το χαμένο παραμύθι. Δεν αισθάνεται την αναγκη να ορμήσει και με την ψήφο του να τους κάνει σκόνη όλους και να διαλύσει τα ψέματα.

Ο κόσμος σήμερα αισθάνεται λυπημένος και προδομένος.

Σαν σε αυτοάμυνα με αυτό το συναίσθημα  μπορεί να ψάχνει κάποιον  άλλον παραμυθά και να τρέφει  μιαν  ελπιδα.

Και εφόσον αριστερά δεν έχει κάνει αυτοκριτική για το παραμύθι, αλλά  μόνο για τον παραμυθά λογικό ο κόσμος σήμερα  να ψάχνει κάποιον άλλο να του πει ξανά το παραμύθι.


Αρέσει σε %d bloggers: