Μελισσοκομία: Μέθοδός για την αντιμετώπιση της αρρενοτοκίας (video)

Όπως όλα τα είδη και το μελίσσι έχει κεντρικό σκοπό της ύπαρξης του  την διαιώνιση του. Θέλει δηλαδή να αναπαραχθεί με την έννοια, του να μεταδώσει και να διασπείρει το DNA του.

Για να επιτελέσει αυτή την αποστολή,  παράγει αρσενικά άτομα κηφήνες όλο το καλοκαίρι στην κυψέλη άλλα και το φθινοπορο ενώ γεννιούνται μαζικά την άνοιξη,  όταν το μελίσσι είναι στην καλύτερη του στιγμή και έτοιμο για αναπαραγωγή.

Ο κηφήνας  είναι μοναδικό μέσο διάδοσης  και διασποράς αυτού του DNA του μελισσιού τόσο από γενιά σε γενιά όσο και σε άλλες κυψέλες.

Είναι το αρσενικό γεννητικό όργανο του μελισσιού με την βασίλισσα να είναι το θηλυκό το οποίο θα δεχτεί και θα μεταφέρει νέο DNA στην κυψέλη συμβάλλοντας στην βιοποικιλότητα. Μια άλλου είδους αναπαραγωγή  του μελισσιού γίνεται  και με αφεσμούς όπου προκύπτει διασπορά του στο περιβάλλον με νέα βασίλισσα .

Όταν το μελίσσι μείνει ορφανό για πολύ καιρό χάνει την δυνατότητα δημιουργίας νέας βασίλισσας και άρα την δυνατότητα αναπαραγωγής του μέσα στον χρόνο.

Σε εκείνο το σημείο της ζωής του λίγο προ του αφανισμού του γίνεται αρρενότοκο και εξαπολύει κηφήνες στο περιβάλλον, καθώς η πιθανότητα διάσωσης του γενετικού του υλικού  -ο αρχικός σκοπός της ύπαρξης του-, επαφίεται πλέον μόνο στους κηφήνες που παράγονται μαζικά από αρρενοτόκες εργάτριες.

Η φύση έχει προβλέψει να παράγονται ακριβώς για αυτόν τον λόγο: Για να διασπείρουν και να διασώσουν το DNA της αποικίας που πεθαίνει.

Άλλωστε θα ήταν τεράστια σπατάλη για την γενετική βάση του είδους να εξαφανίζεται έτσι απλά το DNA  μιας αποικίας που έγινε αρρενότοκη. Τέτοια σπατάλη η φύση δεν την επιτρέπει.

Για να αποφευχθεί αυτή η σπάταλη γενετικού υλικού σκοπός του μελισσιού που είναι αρρενότοκο γίνεται πλέον  η διάσωση και η διασπορά  του  DNA της αποικίας.

Και γι αυτό ακριβώς τον λόγο το αρρενότοκο δεν κάνει αποδεκτή μια νέα γονιμοποιημένη βασίλισσα που τοποθετούμε. Η εισαγωγή νέου DNA έρχεται κόντρα στην φύση του και τον στόχο της αποικίας εκείνη την δεδομένη στιγμή.

Για τον ίδιο λόγο δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή μια γονιμοποιημένη βασίλισσα σε μελίσσι που έχει  δικό του ανοιχτό γόνο.

Τι γίνεται όμως αν εισάγουμε μια παρθένα βασίλισσα σε ένα αρρενότοκο  μελισι;

Δείτε το video:

Σε αρρενότοκο μελίσσι 4 πλαισίων εισάγαμε παρθένα βασίλισσα μέσα σε κλουβί. Δυο μέρες μετά την ελευθερώσαμε και 20 μέρες μετά η κατάληξη είναι αυτή που βλέπετε.

Η παρθένα βασίλισσα είναι παράγωγης μας με γόνο από άλλη κυψέλη,  τοποθετήθηκε με την εκκόλαψη της στην αρρενοτοκη αποικία,  έγινε αποδεκτή, γονιμοποιήθηκε -πολύ πιθανόν και από κηφήνες της αποικίας- και άρχισε να γεννά. Τελικά η αρρενοτοκία σταδιακά χάθηκε.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει -αν μη τι άλλ-ο ότι η τάση του μελισσιού για διάσωση και διασπορά  του γενετικού του υλικού είναι κυρίαρχη συμπεριφορά που πρέπει να λαμβάνεται  υπόψη στους χειρισμούς  του μελισσοκόμου.


Αρέσει σε %d bloggers: