Σαλβινι ή Αριστερά; Η ώρα των αποφάσεων για όλους!

Με την έναρξη της κρίσης πολύ μεγάλα κομμάτια στην αριστερά πανευρωπαϊκά, βρεθήκαν στην φυσική τους θεση και τοποθετήθηκαν αντινεοφιλελεύθερα και φιλολαϊκά, ασκώντας πολύ αυστηρή κριτική στην ΕΕ τις αγορές και το ευρώ. Ήρθαν έτσι σε πλήρη αντίθεση με το συγκεντρωτικό απρόσωπο σκληρό σύστημα εξουσιας των Βρυξελλών.

Ειδικότερα στην Ελλάδα -που ήταν το μεγαλύτερο θύμα της κρίσης- η αριστερά πρότεινε ακομη και την έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ. Όχι όμως ως επιστροφή προς το έθνος -κράτος, αλλά ως φυσική επέκταση και κατάληξη της φιλολαϊκής της θέσης.

Η πρόταση για Αριστερή έξοδο δεν έχει ως κατάληξη μια επιστροφή στον εθνικό βαλκανικό επαρχιωτισμό μας, αλλά το επανέλεγχο του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού και των τραπεζών από τον Λαό και την Δημοκρατια.

Η έξοδος αυτού του είδους θα είναι η απαρχή για να δημιουργία μιας δικαιότερης κοινωνίας που προοδεύει δυναμικά, στο πλαίσιο μια ανεξάρτητης, δημοκρατικής, κυρίαρχης χώρας, πρότυπο ευημερίας και δικαιοσύνης.

Τρομοκρατημένο το ολιγαρχικό σύστημα του ευρώ και των τραπεζών, επέλεξε να συκοφαντήσει αυτή την αριστερή πρόταση ταυτίζοντας την με τον εθνολαϊκισμό.

Η προγενέστερη τάση του συστήματος, που υποβοηθούσε την απαξίωση της αριστερής πρότασης ώστε να δοθεί χώρος στην δημιουργία ανεξέλεγκτων αγορών, μετά το ξέσπασμα της κρίσης κορυφώθηκε.

Συστηματικά οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής κατάφασης -με τα ΜΜΕ στην διάθεση τους- επιδίωξαν και δεν δυσκολευτήκαν να δημιουργήσουν το αρνητικό στερεότυπο σε βάρος της Αριστεράς πανευρωπαϊκά. Επιχειρήθηκε ακομη και η ανιστόρητη ταύτιση του Κομουνισμού με τον Ναζισμό!!

Την ίδια στιγμή η ακροδεξιά, ταύτισε αυτή την αριστερή πρόταση με την κατεστραμμένη οικονομικά Βενεζουέλα και το ανατολικό Μπλοκ που ειχε καταρρεύσει υπό το βάρος  του συγκεντρωτισμού και των αντιφάσεων του.

Συνολικά ενα τόσο σοβαρό πολιτικό θέμα όπως η κρίση, αντί να προκαλέσει αντίστοιχο πολιτικό διάλογο στο εσωτερικό των -ωρίμων υποτίθεται- κοινωνιών, αντιμετωπίστηκε με πυροτεχνήματα,  αφορισμούς και κυνήγι μαγισσών. Στην Ελλάδα ειδικά κάποιοι από τα δεξιά μιλούσαν ακόμη και για ελλείψεις σε καύσιμα τρόφιμα, φάρμακα  και ότι άλλο βάζει ο νους .

Η συκοφάντηση και το ξεδόντιασμα της αριστεράς είχε το αποτέλεσμα της. Οι ευρωπαϊκοί λαοί ο ένας μετά τον άλλον στράφηκαν στην ακροδεξιά που τους εκλεισε το μάτι υποσχόμενη να διαλύσει την Ευρώπη.

Σήμερα η ΕΕ έχει ψυχολογικά διαρραγεί άλλα όχι χάρη στην Αριστερά. Είναι εκ νέου χωρισμένη σε έθνη και πορεύεται σε μια αργή άλλα ανεξέλεγκτη πολιτική αποσύνθεση.

Η αόρατη και πανίσχυρη χειρ της ΕΚΤ στέλνει τις αγορές να επιτεθούν στα υπερχρεωμένα λόγω του ευρώ έθνη που αντιστέκονται στα σχέδια της. Όλοι ξερουν πλέον ότι ο ευρωπαϊσμός δεν υπάρχει και μόνο η προτασσόμενη διαρκώς πιθανή βία των αγορών και των οίκων  -ο φόβος-,  μπορεί πλέον να κρατησει την ΕΕ ενωμένη!

Η πολιτική όμως δεν ειναι στατική και οι εξελίξεις δεν περιμένουν. Δεν μπορεί κανεις απλά να παρατηρεί την άνοδο της ακροδεξιάς ρεμβάζοντας και φιλοσοφώντας όπως κανουν οι αφελείς ευρωπαϊστές.

Όπως κάθε εποχη εκεί και η σημερινή επιβάλει σε όλους, από τον απλό πολίτη σαν κι εμάς, έως τους πιο υψηλά ιστάμενους, τους πιο σοφούς, τους πιο πλούσιος, μορφωμένους από εμάς, ακομη ακομη και σε φορείς και ινστιτούτα πολιτικής και think tanks, να επιλέξουν ποιον θα «λουστούν’ τα επόμενα χρόνια.

Τον Σαλβινι ή την Αριστερά;

Θα πορευτούν με την ακροδεξιά που έχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού της μια τελική λύση, με πολέμους, φυλές ράτσες και σκηνές από την αποκάλυψη, ή την αριστερά του ανθρωπισμού της ελευθερίας της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης;

Όλοι ειναι ελεύθεροι να αποφασίσουν.

Για την ακρίβεια  νομιζω πως όλοι -θέλοντας και μη- θα αποφασίσουν!


Αρέσει σε %d bloggers: