Τα κιτρινα γιλέκα η Αριστερά και ο αναχωρητισμός της!

Ξανά τα τελευταία  χρόνια έχουμε ένα κίνημα που έρχεται από τα κάτω για  να θέσει το κεντρικό κομβικό ερώτημα του αιώνα μας και όχι μόνο:

Για ποιον δουλεύει ο καπιταλισμός ή «το σύστημα»;

Ποιανού ιδιοκτησία είναι καπιταλισμός; Ποιος τον κυβερνά; Ποιος παίρνει αποφάσεις υπέρ ποιου; Πως τον ορίζουμε πως τον καταλαμβάνουμε; Πως τον οριοθετούμε και τον περιορίζουμε.  Πως  βάζουμε σε τάξη τον καπιταλισμό και το  «σύστημα»;  Πως παίρνει ο λαός την εξουσία, την ιδιοκτησία  και την διακυβέρνηση του συστήματος!!

Η μάχη   που σοβεί εδώ και χρόνια, είναι  για την ιδιοκτησία και την διακυβέρνηση του Καπιταλισμού  και είναι  μια μάχη μεταξύ ελιτ και βάσης.

Η ταξική διαίρεση είναι προφανής Η κυρίαρχη δύναμη -η εξουσία στον καπιταλισμό-πηγάζει από την συσσώρευση κεφαλαίου (καπιταλ). Η συσσώρευση  των κεφαλαίων δημιουργεί κάθε είδους Ελιτ  σε σχέση με την Βάση της κοινωνίας.  Η εργασία είναι  πάντα απέναντι  στο κεφάλαιο και αποτελεί την βάση.

Αυτά τα ερωτήματα «ιδιοκτησιακό και λειτουργίας του καπιταλισμού» τίθενται όχι τόσο γιατί τα θέτουν οι διαδηλωτές που δεν έχουν πολιτική ηγεσία ανάλογη της εποχής τους.

Τα ερωτήματα τίθενται γιατί πλανώνται στον αέρα και αυτά θα μας δώσουν ίσως μια πολιτική και ιδεολογική εμβάθυνση. Θα μας δώσουν ένα εργαλείο για να προσεγγίσουμε τα κινήματα της εποχής μας και τελικά να ηγηθούμε αυτών.

Κινήματα -τα σπουδαιότερα  και μαζικότερα των οποίων- λαμβάνουν χώρα αυθόρμητα και έξω από κόμματα.

Σίγουρα αυτά τα ερωτήματα  «ιδιοκτησιακό και λειτουργίας του καπιταλισμού»  θα μας δώσουν μια απάντηση αλλά και μια πολιτική ιδεολογική πρόταση απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό.

Αν δεν απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα και δεν διεκδικήσουμε την εξουσία του καπιταλισμού και του συστήματος, αν παραμείνουμε σε αναχωριτικές αντικαπιταλιστικές προσεγγίσεις, οι καπιταλίστες θα συνεχίσουν να συσσωρεύουν πλούτο και εξουσία, ενώ εμείς θα συνεχίσουμε  δουλεύουμε γι αυτούς, να  γκρινιάζουμε και να περιμένουμε να πληρώσουμε την επομένη καπιταλιστική  κρίση.

Κράτος

Η κρίση έδειξε ότι οι αγορές δεν θα αναμετρηθούν με τις κυβερνήσεις των κρατών! Αυτές τις κυβερνήσεις τις ελέγχουν.

Μόνη αντίδραση στην κρίση ήταν  και είναι καθημερινά οι λαοί και τα κινήματα τους. Χωρίς δυσκολία μπορούμε να προβλέψουμε πως όλα τα κινήματα που θα ξεπηδούν τα επόμενα χρόνια, ΔΕΝ θα έχουν αντικαπιταλιστικά αιτήματα αναχωρητισμού και δεν θα εκπορεύονται από αριστερά ή κόμματα που στοχεύουν στην εξουσία.

Θα είναι αυθόρμητα και θα έχουν ερωτήματα  καίρια και επίκαιρα όπως τα παραπάνω!

Στην Γαλλία -με κίτρινα γιλέκα- για μια ακόμη φορά οι πολίτες παρεμβαίνουν στην διακυβέρνηση,  θέτουν τα αιτήματα τους και επιδιώκουν να νικήσουν. Αν επιμένουν θα νικήσουν. Σε αυτή την μάχη το σύστημα θα  προσπαθήσει να τους  συκοφαντήσει και να τους διαλύσει και καλό θα είναι να μην σιγοντάρει και η αριστερά σε αυτό.

Αν νικήσουν θα έχουμε για πρώτη φορά νικηφόρες εξελίξεις.  Όμως η είδηση θα είναι ότι αυτές οι νίκες θα είναι έξω από παραδοσιακά συνδικάτα και κόμματα.

Η επιτυχία αυτή θα είναι πλήγμα για τα κόμματα που βιώνουν κρίση επικαιρότητας των ιδεών  και των προσώπων τους. Οι κινητοποιήσεις  δειχνουν ότι  τα κόμματα δεν μπορούν  να εκφράσουν τους πολίτες που θέλουν να αναμετρηθούν με τις αγορές.

Κατά βάση σε μια εποχή ατομικότητας και ιδιαίτερων ανθρωπότυπων προσπαθούν να φορμάρουν τους πολίτες κι  ίσως αυτό δεν είναι ανεκτό.

Έτσι κυριαρχούν τα ad hoc κινήματα. Γεμάτα ατομικότητα, χωρίς συγκεκριμένο τύπο διαδηλωτή χωρίς ιδεολογική κατεύθυνση, καμία φορά εχθρικά προς τα κόμματα.

Πρώτη φορά τα είδαμε αυτά τα κινήματα ήταν στο occupy wall street! Μετά το είδαμε στην Ισπανία στην Ελλάδα  γεμάτα ελπίδα και αιτήματα ad Hoc. Ήταν πολύ καθαρά  ως κινήματα  αλλά όχι με την αριστερή ερμηνεία του όρου «κίνημα».  Ήταν αδιαμόρφωτα ιδεολογικά  και χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό λόγο.

Και ακόμη παραμένουν κατά βάση αδιαμόρφωτα ιδεολογικά και με αιτήματα ad Hoc. Έτσι  δεν πριμοδοτούν ένα κόμμα άλλα έναν συνολικό αντι συμβατισμό, αντισυστημισμό.

Ίσως κάτι  καινούργιο προβάλει ως μέθοδος διακυβέρνησης μιας χώρας. Ίσως μια  κοινωνία που ωριμάζει και βγαίνει από τα αντιπροσωπευτικά μοντέλα φτιάχνοντας μια νέα νομοθετική εξουσία. Μια εξουσία πεζοδρομιακή κινηματική.

Βλέπουμε οι πολίτες να αυτό οργώνονται πέρα από συνδικάτα και κόμματα, και να διεκδικούν να παρεμβαίνουν στην διακυβέρνηση, να θέτουν τα αιτήματα τους στους δρόμους και δημοκρατικά να τα επιβάλουν.  Απλά και καθημερινά!

Στην περίπτωση των κίτρινων γιλέκων το αίτημα είναι απλό φορολογικό και αφορά πολλούς. Στο επόμενο νομοθέτημα  πιθανόν το αίτημα θα είναι  κάτι άλλο μετά κάτι άλλο.

Το πόσους θα αφορά θα επηρεάσει και τον αριθμό όσων θα μετέχουν στο  κίνημα  που θα στηθεί ad Hoc.

Όσο περισσότεροι βγουν στα πεζοδρόμια -για τα μικροαστικά συμφέροντα τους- τόσο μεγαλύτερη νίκη θα έχουν  πετύχει  προς μια  πεζοδρομιακή κινηματική νομοθετική εξουσία.

Αριστερά

Θα έπρεπε να μας τρομάζει το γεγονός ότι δεν μπορούμε άμεσα να δούμε την ταξική διαίρεση στις κινητοποιήσεις,  διότι  σίγουρα δεν οφείλεται σε αυτούς που διαδηλώνουν!

Αν δεν μπορούμε να δούμε Μπολσεβίκους Λενιν και κομουνισμό, αν δεν βλέπουμε καθαρές κόκκινες σημαίες και  αντικαπιταλιστικές θέσεις είναι γιατί δεν υπάρχουν.  Σίγουρα αυτά τα ad Hoc κινήματα δεν θα γεννήσουν Μπολσεβικους και εργατικές επαναστάσεις.  Αυτά γίνονται μια φορά και η δεύτερη -θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι- θα είναι φάρσα!

Αυτά τα κινήματα γεννούν κάτι άλλο το οποίο ελπίζουμε ότι ψηλαφίζουμε  με τα δάχτυλα ως μαιευτήρες  στην κοιλιά της Ιστορίας.

Όμως το ότι δεν βλέπουμε την ταξική διαίρεση οφείλεται στο ότι έχουμε μόνο μια ανάλυση και μόνο ένα ζευγάρι χοντρά μονόχρωμα γυαλιά.

Όχι μόνο τα έχουμε  πάνω στην μύτη μας και τα φοράμε αλλά και στα μάτια του απλού πολίτη μοιάζουμε σαν τον… Κουτσουμπα!  Ίδιοι και απαράλλαχτοι.

Το να φοράμε αυτά τα γυαλιά -θα πει κάποιος- είναι βαθιά ταξική επιλογή! Να το σεβαστώ!

Άλλα με αυτά δεν μπορούμε να δούμε έξ αρχής  τι υπάρχει στα κίτρινα γιλέκα. Με αυτά τα γυαλιά  βλέπουμε κάτι θολό  και δεν πλησιάζουμε για να μην μολυνθούμε από το…  θολό!

Αποκοβόμαστε από τον κόσμο, γεμάτοι φοβίες και αναχωρούμε  για να είμαστε ασφαλείς.

Αφήνουμε την κοινωνία να πορεύεται μόνη της στα ad hoc κινήματα και να μας ξεπερνά!

Τελικά σε αυτά τα κινήματα πλησιάζουν  οι φασίστες και τα οργανώνουν

Τα μετατρέπουν  από θολά σε μαύρα!

Κι αυτό είναι τελικά το αποτέλεσμα  της βαθιάς ταξικής  οπτικής επιλογής μας!


Αρέσει σε %d bloggers: